กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 70 ช่วงเวลาที่มีความหมายในชีวิตฉันมีไม่มาก
ชิงชิงเห็นจุดแสงสีเขียวเหล่านั้นซึมเข้าไปในบาดแผลของพี่ชาย เธอไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือไม่
แต่อย่างน้อยสิ่งนี้ก็ช่วยมอบความหวังให้เธอ ทำให้ในใจไม่หวาดกลัวจนเกินไป
เธอรู้สึกเจ็บตาเล็กน้อย แต่ไม่กล้าดึงมือกลับมาเช็ด
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปโดยไม่รู้ว่านานเท่าไร เหงื่อใสเริ่มผุดขึ้นบนหน้าผากของเธอ
เธอเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง
หากตอนนี้มีใครเปิดเสื้อของฟู่เสวี่ยจี้ออก ก็จะเห็นว่าบาดแผลบนไหล่ซึ่งเดิมทีเต็มไปด้วยเลือดและเนื้อที่ฉีกขาด
กำลังสมานตัวด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ
ฟู่เสวี่ยจี้ค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา ในห้วงเลือนราง เขารู้สึกว่ามีกระแสอบอุ่นกำลังไหลเวียนไปตามแขนขา