กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 23 พบกันอีกครั้ง
วันเสาร์ ตระกูลฟู่ครื้นเครียงขึ้นมาอย่างหาได้ยาก
ทั้งฟู่เยว่ฉือและฟู่ซือหวยต่างอยู่บ้านกัน พอกินข้าวเช้าเสร็จ เซียวซู่ก็มาถึง
เขาเดินเข้าประตูมาก็วิ่งตรงไปยังโต๊ะอย่างคุ้นเคยเพื่อดูดอกไม้ที่ปักอยู่บนนั้น
เหมือนคนเพี้ยนตัวดี ไล่สูดดมมันทีละดอกจนครบ แล้วจึงหน้าเบ้เดินไปถามฟู่ซือหวย
“ดอกไม้! ดอกไม้ของฉัน!!”
ฟู่ซือหวยบีบแก้วชาแน่นด้วยปลายนิ้วเรียวงาม สีหน้าเรียบนิ่งจิบชาอย่างช้า ๆ เสียงเรื่อยเปื่อย
“วันนี้ไม่มีดอกไม้แบบนั้น”
เซียวซู่สีหน้าเป็นหน้ากากแห่งความทรมาน ถ้าไม่มีหน้าตาช่วยพยุงไว้ ท่าทางแบบนี้ของเขาคงดูตลกไม่เบา
เขาสนิทสนมกับฟู่ซือหวยมาก ทั้งสองตระกูลเป็นเพื่อนบ้านสมัยก่อน เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก