กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 443 หนึ่งร้อยสามสิบล้าน?
เจี่ยนเหวินซิงกับจางหย่งนั่งฟังหัวหน้าโต๊ะข้าง ๆ บ่น แล้วก็รู้สึกว่าหัวหน้าคนนี้ดูเหมือนจะมีความสามารถอยู่บ้างเหมือนกัน ถึงจะไม่ได้มากก็เถอะ
“หัวหน้า คนเราต้องรู้จักตัวเองนะ ครั้งก่อนผู้หญิงที่ลักพาตัวเด็กไปขายคนนั้นมีเงินรางวัลนำจับตั้งแสน แล้วเสี่ยวลิ่วจือลูกน้องเราก็ไปเจอเข้าพอดี นี่มันไม่ใช่แมวตาบอดชนหนูตายแล้วหรือไง”
ตอนนั้นเองพนักงานเสิร์ฟยกถาดใหญ่มากมาถาดหนึ่ง ข้างบนเป็นกับข้าวสารพัดกับของปิ้งย่างที่โต๊ะอื่นสั่งมาให้พวกเขา แถมน้ำผลไม้เป็นเหยือก ๆ ไม่มีเหล้าสักหยด ถือว่าเป็น “การเยาะเย้ย” ที่ “เอาใจใส่” ดีเหมือนกัน