กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 215 ยังต้องคิดกันอีกที
“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
กู่อันคิดมาตลอดว่างานนักวาดภาพสเก็ตช์คนร้ายเป็นงานที่ต้องค่อย ๆ ทำอย่างละเอียด เขาเหลือบดูนาฬิกาข้อมือของตัวเอง ผ่านไปแค่นี้เอง ภาพที่วาดออกมาจะดูได้หรือเปล่าก็ไม่รู้
เจี่ยนเหวินซิงวางปากกา แล้วพลิกกระดาษภาพหันเข้าหากู่อัน
บนกระดาษเป็นภาพวาดชายหนุ่มอายุราว ๆ ยี่สิบกว่าปี ตาเรียวยาว สันจมูกโด่งสูง
“วาดออกมาดีเลยนี่...? ขอบใจที่อุตส่าห์วาดให้นะ”
กู่อันเกาหัว ต้องยอมรับว่าภาพวาดออกมาดีทีเดียว เอาไปตามหาคนน่าจะได้อยู่ แต่ไม่รู้ว่าจะได้ผลแค่ไหน
“คดีนี้เหมือนจะถูกส่งต่อให้ทีมที่ดูแลคดีลักพาตัวโดยเฉพาะแล้วนะ”