กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 154 ฉันไม่รู้
ในห้องสอบปากคำ เหลียงเหม่ยเหม่ยจ้องมองพื้นด้วยสายตาเหม่อลอย ทั้งตัวดูเฉื่อยชาไร้ชีวิตชีวา
การร้องไห้โวยวายเมื่อกี้ที่ร้านดอกไม้ ท่าทางจะใช้เรี่ยวแรงของเธอไปจนหมดเกลี้ยง พอตะโกนจนเสียงแหบแห้งแล้ว เธอถึงยอมรับว่าเป็นคนบังคับให้เจิ้งเหม่ยเหม่ยกินเค้กที่มีถั่วลิสง
“ชื่อ อายุ อาชีพ”
ยังเป็นประโยคเปิดแบบเดิม จางหย่งทำหน้าขรึม วังเจียพิมพ์บันทึกด้วยแล็ปท็อป ส่วนเจี่ยนเหวินซิงนั่งอยู่ข้าง ๆ
“เหลียงเหม่ยเหม่ย อายุยี่สิบห้า เจ้าของร้านดอกไม้”
“คุณกับเจิ้งเหม่ยเหม่ยมีความสัมพันธ์กันแบบไหน”