กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 วันหยุดที่หาได้ยาก
“อุ๊ย เสี่ยวไต้ นายมีลูกแล้วเหรอ?”
เซี่ยจื้อเฉิงเดินมาถึงหน้าประตูหน่วยตำรวจสืบสวน เห็นเสี่ยวไต้จับมือเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อยู่ ก็อดแซวขึ้นมาประโยคหนึ่งไม่ได้
เสี่ยวไต้ถึงจะอายุไม่มาก แต่คลุกคลีกับเซี่ยจื้อเฉิงมานานไม่น้อย ไม่ได้แคร์เลยสักนิด กลอกตาแล้วก็ลุกขึ้นยืน
“ฉันจะขับรถพาเด็กคนนี้ไปโรงพยาบาล”
คิดอยู่แป๊บหนึ่ง เทียบกับการให้หมอชันสูตรเซี่ยดูอาการ ส่งโรงพยาบาลน่าจะเหมาะกว่า เสี่ยวไต้พูดพลางดึงมือเด็กหญิงตัวน้อย แล้วพอเดินมาถึงข้างเซี่ยจื้อเฉิงก็กลอกตาใส่ไปอีกที