029 - บทที่ 29 สิ่งที่ผมต้องการคือกองเรือที่มีความหวัง ไม่ใช่พวกซากศพเดินได้

บทที่ 29 สิ่งที่ผมต้องการคือกองเรือที่มีความหวัง! ไม่ใช่พวกซากศพเดินได้

-----------------------------------------

“ข้าวสวยทุกมื้อเลยเหรอ...” เจ้าเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย

แววตาของลูกเรือหญิงบางคนเริ่มหม่นแสงลง

เจ้าเฉินส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ข้าวสวยทุกมื้อคงยากหน่อย เพราะเราสามารถสลับเป็นโจ๊กหรือขนมปังในตอนเช้า ส่วนมื้อเที่ยงเป็นเมนูเส้น และมื้อเย็นค่อยเป็นข้าวสวยหรืออาหารอย่างอื่นแทนได้”

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้บัญชาการ ลูกเรือหญิงเหล่านั้นก็ราวกับได้กลับขึ้นไปอยู่บนสวรรค์อีกครั้งในชั่วพริบตา

“เอาล่ะ พวกคุณทานกันต่อเถอะ ผมจะไปจัดการธุระอย่างอื่นแล้ว” เจ้าเฉินมองดูความดีใจที่ถูกเก็บกดไว้ของเหล่าลูกเรือหญิง แล้วจึงปลีกตัวออกจากห้องอาหารไปอย่างรู้จังหวะ