กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102 ปากแข็งยิ่งกว่าเป็ดตาย
คิ้วที่ขมวดแน่นของเซียวชิงพลันคลายออก เขาหลับตาลงอย่างคาดหวัง แล้วเริ่มแกล้งหมดสติอีกครั้ง
ด้านนอก อวิ๋นเฉาเหยียนเพิ่งจะหลับ จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีเรื่องหนึ่งที่ไม่ได้ทำ จึงลุกพรวดขึ้นมา สวมรองเท้าเดินไปเดินมาในห้อง
นางเดินพลางพึมพำว่า “อา ลืมให้อาหารต้าฮุยแล้ว...”
นางไม่แม้แต่จะมองตู้เสื้อผ้า ไปหยิบเนื้อหั่นเป็นเส้นจากห้องครัวเล็กแล้วเปิดหน้าต่าง เห็นต้าฮุยกำลังเกาะอยู่บนต้นไม้ด้านนอก
แม้จะเป็นยามดึกแล้ว แต่มันยังดูมีชีวิตชีวา ดวงตาคมกริบราวคบเพลิง