กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 100 จิงโม่
หญิงสาวอายุสิบแปดปีที่ยังไม่ออกเรือน ใบหน้าจะไม่สำคัญได้อย่างไร?
เพื่อชื่อเสียง พวกเขาถึงกับยอมให้นางเสียโฉมอย่างนั้นหรือ?
“ข้าไม่ได้บอกว่าไม่สำคัญ แต่...แต่...เฮ้อ!”
อวิ๋นคังถอนหายใจยาว ก่อนหันหลังไปนั่งลง
อวิ๋นซีเยว่กวาดตามองคนทั้งหลาย แล้วเอ่ยปลอบใจว่า “ท่านพ่อ ท่านย่า หากจะโทษก็โทษข้าเถิด หากข้าสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของอนุเซิ่งและห้ามนางได้เร็วกว่านี้ ก็คงไม่ทำให้ชื่อเสียงของจวนโหวต้องย่อยยับเช่นนี้”
อวิ๋นคังได้ยินดังนั้นก็ปวดใจอย่างยิ่ง
“ไม่ใช่ความผิดของเจ้า เรื่องนี้เดิมทีก็ไม่เกี่ยวกับเจ้า”
ทั้งสองกลับมาแสดงความรักใคร่ระหว่างบิดากับบุตรีอีกครั้ง กอดกันร้องไห้สะอึกสะอื้น