กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 85 เฝ้าคอยจนแทบขาดใจ
พวกนางใช้รถม้าของหอผดุงโลก ซึ่งปกติใช้รับส่งผู้ป่วย เวลานี้เหมาะเจาะพอดี
ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ครั้นไปถึงเนินเขาลูกนั้น ดวงจันทร์ก็สว่างไสว ดาวพร่างพราวแล้ว
อวิ๋นเฉาเหยียนถือโคม พยายามเพ่งมองเส้นทางที่เดินผ่านในยามเย็น
“คุณหนู ที่รกร้างห่างไกลผู้คนเช่นนี้ จะมีคนป่วยจริงหรือเจ้าคะ” หวนชุ่ยถามพลางหอบหายใจ
“น่าจะอยู่ข้างหน้าแล้ว หากเขายังมีชีวิตอยู่นะ…”
ครั้นปีนขึ้นเนินเขาและเห็นต้นไม้ใหญ่ที่คุ้นตา อวิ๋นเฉาเหยียนก็รีบเดินเข้าไป ปัดกิ่งไม้ที่คลุมร่างมือสังหารออก แล้วก็พบว่าคนผู้นั้นยังอยู่ที่เดิมจริง ๆ!