กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 78 ข้ากับหมออวิ๋นเป็นสหายที่ดีต่อกัน
แม้คนตรงหน้าจะสวมหมวกคลุมม่าน แต่ใบหน้าใต้ผ้าคลุมนั้น เขาคุ้นเคยยิ่งกว่าผู้ใด
สายตาขององค์รัชทายาทไม่ได้หยุดอยู่ตรงนั้นนานนัก หากเลื่อนไล่ไปตามแขน เมื่อตอนเห็นใบไม้แผ่นหนึ่งติดอยู่ข้างเอวของนาง แววตาก็พลันนิ่งค้าง
เขานึกถึงเรื่องที่เจียงโจวรายงานเมื่อครู่ ตอนหมออวิ๋นตานจื่อตกม้า ลู่หลีอันเสี่ยงตัวเข้าช่วย ทั้งสองยังกลิ้งไปบนพื้นหลายตลบ…
ใบไม้คงติดมาตอนนั้น เพราะตำแหน่งช่างอยู่ในมุมอับ แม้แต่นางเองก็ยังไม่ทันสังเกต
ช่างเป็นฉากวีรบุรุษช่วยสาวงามที่ดีเสียจริง