กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 ข้าไปมือเปล่า
“เจ้าอยากให้ข้าช่วยรักษารัชทายาทหรือ?”
“อืม!” เซียวหลิงพยักหน้าอย่างตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกาย นางเชื่อใจอวิ๋นเฉาเหยียนมาก “ข้าเชื่อในวิชาแพทย์ของเจ้า หากเป็นเจ้าละก็ ต้องทำให้พี่ชายหายดีเร็วขึ้นได้แน่”
อวิ๋นเฉาเหยียนลังเลเล็กน้อย “การล่าสัตว์ของราชวงศ์ ข้าเข้าร่วมได้หรือ?”
“ได้แน่นอน!”
เซียวหลิงคล้องแขนนางอย่างดีใจ “ข้าแค่บอกเสด็จพ่อสักคำก็พอแล้ว เจ้าเป็นแขกที่ข้าเชิญ ถึงตอนนั้นก็เข้าพร้อมข้า ดีหรือไม่ อวิ๋นตานจื่อ ข้าขอร้องละ ข้ามีพี่ชายอยู่คนเดียว หากเขาตายไปแล้วข้าจะทำอย่างไร?”
“อย่าพูดเหลวไหล”
อวิ๋นเฉาเหยียนรีบห้ามนาง