เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 277 เหล่าเทพเทียมมลายสิ้นใต้ไอดาบ ปฐพีกริ่งเกรงไร้สรรพเสียง
สายตาสีแดงฉานประหนึ่งตาข่ายเหล็กชุ่มน้ำเย็นยะเยือกที่ครอบคลุมศีรษะลงมายังร่างของเหล่าเทพเทียมที่หลบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของเศษหิน
ไม่มีการคำรามกึกก้องเปี่ยมจิตสังหาร
ไม่มีท่วงท่าตั้งรับที่ฟาดฟันทำลายทางช้างเผือก
ลู่ฉือเพียงยืนนิ่งสงบอยู่กับที่เช่นนั้น ปลายดาบยาวสีดำสนิทนาม “จั่นซิง” ชี้เฉียงลงพื้น หยาดโลหิตทมิฬแห่งห้วงอเวจีอันขุ่นมัวหยดหนึ่งไหลรินไปตามร่องเลือด ร่วงลงกระทบแผ่นพื้นหยกขาวที่เป็นหลุมเป็นบ่อ แล้วซึมลึกเข้าสู่รอยแยก
เขาไม่ได้แม้แต่จะยกข้อมือขึ้นมาสักนิด
ในมุมหนึ่งของซากปรักหักพัง เหล่าทายาทเทพและเทพรับใช้ชั้นสูงที่วันวานเคยอยู่สูงส่งเหนือผู้ใด คอยรับการกราบไหว้เคารพบูชาจากเหล่าผู้ศรัทธาในโลกเบื้องล่าง บัดนี้กลับคล้ายนกคุ่มที่ถูกถอนขนจนเกลี้ยง พากันหดตัวนิ่งแน่นิ่งอยู่หลังเสาหินที่หักโค่น
เทพสงครามชั้นล่างตนหนึ่งซึ่งมีสี่แขนกัดริมฝีปากจนแตกเป็นแผล
เขาแอบเงยหน้าขึ้น มองลอดผ่านรอยแยกของก้อนหินไปยังบุรุษผมขาวโพลนผู้นั้น
ไม่มีการกวัดแกว่งดาบ