กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 274 คิดว่าจะหนีพ้นหรือ ลู่ฉือชี้นิ้วออกไป ผนึกตายทุกมิติและกาลเวลา
นิ้วชี้เรียวยาวเห็นข้อนิ้วชัดเจนลอยค้างอยู่กลางอากาศ ข้ามผ่านซากปรักหักพังอันเวิ้งว้างรกร้างสิบล้านลี้ ชี้ตรงไปยังรอยแยกมิติที่ส่องประกายจุดแสงห้าสี แล้วกดลงไปแผ่วเบา
ไม่มีคลื่นลมซัดแหวกเวหา
ไม่มีความกึกก้องจากการปะทะของกฎเกณฑ์
เหนือท้องฟ้ามหาทวีปโลกเทพ วายุมิติที่กู่ร้องคำรามอย่างบ้าคลั่งมานานหลายชั่วยาม พลันเงียบสงัดลงกะทันหันราวกับถูกใครบางคนใช้ดาบฟันตัดเส้นเสียงขาดสะบั้น
หยาดน้ำฝนขุ่นมัวหยดหนึ่งที่เจือปนเถ้ากระดูกทวยเทพหยุดนิ่งค้างอยู่กลางอากาศ ผิวของหยดน้ำสะท้อนภาพเสาหินหยกขาวที่หักพัง หักเหวงแสงสีขาวซีดเซียวออกมา ทว่าไม่อาจร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่างได้อีกแม้แต่เสี้ยวเดียว