เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 267 ลู่ฉือรับร่างอันเย็นเฉียบของนางไว้ โลกทั้งใบพลันสูญสิ้นสรรพสำเนียงในชั่วพริบตานี้
ชายกระโปรงสีขาวสะบัดพลิ้วท่ามกลางความมืดมิดแห่งสุญตา
ดุจดั่งนกกระเรียนขาวที่พยายามกระพือปีกสุดชีวิตในตาพายุ ทว่ากลับถูกหักกระดูกคออย่างโหดเหี้ยม ทั้งยังคล้ายกับว่าวที่ถูกลมพายุคลั่งฉีกสายป่านขาดสะบั้น กำลังร่วงหล่นเป็นการตกอย่างเสรีอย่างไร้แรงพยุง มุ่งหน้าสู่ห้วงอเวจีแห่งซากปรักหักพังอันไร้ก้นบึ้งเบื้องล่าง ภายใต้แสงดวงดาวอันริบหรี่ของโลกเทพ
โลหิตสีแดงฉานหยดแล้วหยดเล่า ไหลรินตามปลายนิ้วที่ทิ้งดิ่งลงของนาง ลากผ่านกลางเวหาเป็นเส้นสายสีแดงอันน่าเวทนา
มหาสมุทรสีทองหม่นที่ซัดสาดอยู่ในดวงตาของลู่ฉือ ในพริบตานั้นพลันหดเล็กลงเหลือเพียงจุดดำขนาดเท่าปลายเข็มสองจุดในทันใด
ชั่วชีวิตนี้เขากลัวความยุ่งยากที่สุด
กลัวเหงื่อออก กลัวทำงานล่วงเวลา กลัววันฝนตกไม่ได้พกร่ม กลัวฤดูร้อนที่ไร้เครื่องปรับอากาศ กลัวเถ้าแก่เนี้ยจอมบ้างานที่เอาแต่ปั้นหน้าตึงบีบบังคับให้เขาฝึกวิชาทุกเมื่อเชื่อวัน แถมเอะอะก็ขู่จะหักเงินเดือนคนนั้น
เขายอมนั่งยอง ๆ ถือกระติกน้ำเก็บอุณหภูมิเหม่อลอยอยู่ท่ามกลางกองขยะของหน่วยส่งกำลังบำรุง มากกว่าจะออกไปเข่นฆ่าฟาดฟันกับพวกโรคจิตมิติสูงกลุ่มนี้