เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 265 “ลู่ฉือ อย่าลืมนะว่าพวกเรายังต้องกลับบ้านเกิดไปแต่งงานกัน...”
เสียงทึบหนักยามหอกยาวถูกถอนกระชากออกจากเนื้อและโลหิต ถูกยืดขยายยาวนานไร้ที่สิ้นสุดท่ามกลางทะเลดวงดาวอันเงียบสงัด
สายฝนโลหิตสาดกระจายเป็นวงกว้างระเบิดออกกลางอากาศ ราวกับมีใครปัดกระป๋องสีแดงสดบาดตาคว่ำลง แล้วสาดกระเซ็นตามใจชอบเข้าไปในสุญตาอันพังทลายของวิหารหมื่นเทพ
กำแพงกั้นมิติที่ถูกกฎเกณฑ์ห้วงอเวจีแช่แข็งไว้อย่างแน่นหนาจนกระทั่งแสงสว่างก็มิอาจส่องทะลุผ่าน ได้ก้าวเข้าสู่วินาทีสุดท้ายแห่งการมีตัวตนของมันในเสี้ยวพริบตาที่เซี่ยหนานจือหงายหลังล้มลง
“กร๊าก——ตู้ม!”
เส้นใยกล้ามเนื้อบนแขนขวาของลู่ฉือฉีกกระชากเป็นบริเวณกว้าง เลือดสดสีทองหม่นพุ่งทะลักออกมาตามรูขุมขน เขาไม่สนใจผลสะท้อนกลับที่ร้ายแรงพอจะทำให้ครึ่งเทพเจ็บปวดจนต้องกลิ้งเกลือกไปกับพื้นแม้แต่น้อย อาศัยเพียงพละกำลังดิบเถื่อนที่ไม่สนสิ่งใดซึ่งฝังลึกในกระดูก ทุบทำลายกรงจองจำสัมบูรณ์ที่เงาวางค่ายกลไว้จนแหลกละเอียด
เศษชิ้นส่วนมิติต่างสาดกระจายไปทั่วสารทิศราวกับฝนกระหน่ำ กรีดลึกเป็นรอยแผลโลหิตบางเฉียบสิบกว่าสายบนแก้มและลำคอของลู่ฉือ