เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 อย่ามาล้อเล่น รบครั้งนี้จบเมื่อไหร่ เราจะกลับบ้านเกิดไปแต่งงานกัน
ลมหายใจอุ่นร้อนเจือความเผ็ดร้อนและกลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของสุราเถาโลหิตชาด รินรดลงบนซอกคอของลู่ฉือโดยไร้สิ่งใดขวางกั้น
หัตถ์คู่นั้นที่ยามปกติแม้จะฟันสิ่งมีชีวิตมารมิติสูงติดต่อกันก็ไม่สั่นไหวแม้เพียงนิด บัดนี้กลับกำลังกำคอเสื้อเครื่องแบบแม่ทัพสีทองหม่นของเขาไว้แน่น ข้อนิ้วขาวผ่องออกแรงมากเกินไปจนซีดเผือด ขยำเนื้อผ้าชนิดพิเศษราคาแพงที่เคยเรียบกริบจนเกิดรอยยับย่นเป็นชั้น ๆ ถี่แน่น
เซี่ยหนานจือเขย่งปลายเท้าขึ้น
ใบหน้าของนางที่ถูกฤทธิ์สุราแต่งแต้มจนแดงระเรื่อดุจกลีบดอกท้อ แทบจะแนบสนิทไปกับข้างแก้มของลู่ฉือ เส้นผมสีฟ้าน้ำแข็งปลิวสยายตามสายลมราตรีแห่งภูเขาคุนหลุน ปลายผมสองสามเส้นปัดผ่านลูกกระเดือกของลู่ฉืออย่างซุกซน ปลุกเร้าให้เกิดความสั่นสะท้านเล็ก ๆ ที่ไม่อาจควบคุม
“ลู่ฉือ...”