เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 212 ลู่ฉืออาบแดดบนหาดทราย พวกนายสู้ไป ฉันคอยคุมเชิงให้เอง
มันปักตระหง่านอยู่อย่างโอ่อ่าผ่าเผยบนแผ่นน้ำแข็งลอยน้ำที่แตกหักเช่นนั้น
รอบด้านคือเกลียวคลื่นยักษ์สีดำที่ซัดสาด เหนือศีรษะคือหมอกควันมิติสูงบดบังผืนฟ้าจนมืดมิด ในอากาศอบอวลไปด้วยฝนกรดกัดกร่อนที่คราเคนพ่นออกมา
ทว่าฝนกรดที่สามารถละลายเหล็กเส้นจนกลายเป็นน้ำเหล็กเหล่านั้น ยามเข้าใกล้บริเวณโดยรอบสามฉื่อของร่มกันแดดหลากสีคันนี้ กลับคล้ายชนเข้ากับฝาครอบแก้วไร้รูป ไหลร่วงลงตามกลางเวหา ไม่อาจกระเซ็นเข้าไปได้แม้แต่หยดเดียว
เซี่ยหนานจือกุมดาบ ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ใต้ร่มมีเก้าอี้ชายหาดพับได้ลายดอกไม้ตัวหนึ่งตั้งอยู่
ลู่ฉือนอนแผ่หลาหมดสภาพอยู่บนนั้น
เสื้อยืดขาด ๆ ที่คอเสื้อเป็นขุยตัวนั้นบนท่อนบนของเขาไม่รู้ว่าโยนทิ้งไปที่ใดตั้งนานแล้ว เปลี่ยนมาสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นลายฮาวายฉูดฉาดตัวหนึ่ง กระดุมเปิดอ้าทั้งหมด เผยให้เห็นกล้ามท้องที่เรียงตัวเป็นลอนชัดเจนทว่ากลับแฝงความเกียจคร้านอยู่หลายส่วน