เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 186 นิ้วแห่งห้วงอเวจีจุติ มิติทั้งเมืองเริ่มพังทลาย
นั่นคือกระดูกนิ้วที่มิอาจใช้มาตรวัดแห่งโลกปัจจุบันมาประเมินได้
มันค่อย ๆ เบียดตัวออกมาจากรอยแยกสีดำสนิทความยาว 10,000 เมตรบนท้องฟ้า ผิวชั้นนอกเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวเน่าเปื่อยสีดำเหนียวข้น ของเหลวทุกหยดที่ร่วงหล่นล้วนกลายสภาพเป็นเงาภาพวิญญาณอาฆาตที่บิดเบี้ยวกรีดร้องอยู่กลางเวหา จากนั้นจึงถูกกฎเกณฑ์แห่งโลกปัจจุบันบังคับระเหยไปจนบังเกิดควันสีเหลืองกลิ่นฉุนกึก
แรงโน้มถ่วงของเมืองเจียงเฉิงถูกเขียนขึ้นใหม่โดยสิ้นเชิงในชั่วพริบตาที่นิ้วนี้ยื่นพ้นมวลเมฆออกมา
ตรงสี่แยก น้ำที่ขังอยู่บนถนนลาดยางมะตอยหยุดไหลลงสู่ที่ต่ำ หยดน้ำราวกับดอกแดนดิไลออนที่ไร้สิ่งพันธนาการ ลอยแยกตัวออกจากพื้นอย่างสั่นไหวแล้วไหลย้อนขึ้นสู่ท้องฟ้า
ถัดมาคือถังขยะที่กระจัดกระจายอยู่ตามหัวมุมถนน จักรยานสาธารณะที่ถูกทิ้งขว้าง ป้ายสัญญาณไฟจราจรที่หักโค่น