เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 120 เทพร่ำไห้อ้อนวอน ตัวเอกปั้นนางกลายเป็นจี้ลูกบอลหิมะ
หัตถ์ข้างนั้นเรียวยาว ขาวผ่อง บริเวณง่ามนิ้วโป้งยังมีรอยด้านบาง ๆ ที่เกิดจากการถือกระติกน้ำเก็บอุณหภูมิมานานปี
มันทะลวงผ่านกระแสธารมิติปั่นป่วนที่บ้าคลั่งอยู่รอบด้านอย่างไม่รีบร้อน แล้วคว้าจับลงบนกลุ่มก้อนต้นกำเนิดดวงจิตวิญญาณสีน้ำเงินน้ำแข็งที่กำลังพยายามหลบหนีนั้นไว้อย่างมั่นคง
“บัซ——!”
เสี้ยววินาทีที่ถูกลู่ฉือบีบไว้
กลุ่มก้อนแสงที่แฝงไว้ด้วยเจตจำนงของเทพมิติสูงตนนั้น ก็ราวกับห่านอ้วนที่ถูกโชคชะตาบีบหนังคอเอาไว้ มันกรีดร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาดั่งหมูกำลังถูกเชือด
แรงกดดันแห่งแก่นแท้เทพที่สูงส่งเหนือสรรพสิ่งและดูแคลนสรรพชีวิตแห่งดาวเคราะห์สีน้ำเงินนั้น ยามเมื่อสัมผัสถูกลำแสงสีทองหม่นอันเบาบางบนฝ่ามือของลู่ฉือ ก็ราวกับหิมะที่หลงเหลืออยู่ใต้แสงอาทิตย์ มันละลายหายไปจนหมดสิ้นในพริบตา
“ปล่อยข้า... ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!!!”