เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 113 พระเอกโกรธขึ้นมาได้ยากยิ่ง หุบปาก นอนในอ้อมอกฉันดี ๆ
หัตถ์ที่ผลักอยู่ตรงหน้าอกข้างนั้น เบาเสียจนไม่อาจผลักแม้แต่นกแรกเกิดตัวหนึ่งให้พ้นไปได้
สัมผัสเย็นเยียบที่ส่งผ่านปลายนิ้ว ทะลุผ่านเสื้อยืดตัวบาง ทว่ากลับดั่งเข็มเล่มเล็ก ๆ ที่ทิ่มแทงเข้าสู่ใจกลางเปลวเพลิงอัคคีแห่งความทารุณที่กำลังลุกโชนอย่างบ้าคลั่งในก้นบึ้งหัวใจของลู่ฉือโดยตรง
เขาก้มหน้าลง มองดูเด็กสาวในอ้อมอกผู้นี้ที่แม้แต่ลมหายใจก็แทบจะขาดร้วง ขนตาเกาะพราวไปด้วยผลึกน้ำแข็งสีเลือด
ดวงตาสีฟ้าเยือกแข็งคู่นั้นที่ยามปกติมักจะแฝงแววเย็นชาและเย่อหยิ่ง มาบัดนี้พร่าเลือนจนแทบดับสูญ ทว่าความดื้อรั้นที่เผยออกมาจากข้างใน ความทระนงที่ชัดเจนว่าตนก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าไปในประตูปิศาจแล้ว แต่ก็ยังคิดจะผลักไสผู้อื่นออกไป ช่างดื้อดึงจนถึงขั้นทำให้ผู้คนเดือดดาลได้จริง ๆ