เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 59 หน่วยส่งกำลังบำรุงที่เจ็ดเป็นตัวแทนเมืองเจียง? อธิการบดีคุณบ้าไปแล้วหรือ
เงียบสงัดไร้สรรพเสียง
ราวกับถูกใครบางคนกดปุ่มปิดเสียง สนามกีฬาขนาดมหึมาได้ยินเพียงเสียงซ่าเบา ๆ ของสายฝนที่สาดซัดลงบนเสื้อกันฝน สายตานับหลายพันคู่หลังเหม่อค้างไปสองวินาที ก็พร้อมเพรียงกันมองข้ามสนามกีฬากว่าครึ่งค่อน ไปตกกระทบลงที่แถวขบวนบิด ๆ เบี้ยว ๆ ของหน่วยส่งกำลังบำรุงที่เจ็ดตรงริมขอบสุด
ซองผักกาดดองเปล่าในมือของลู่ฉือส่งเสียง “แปะ” ร่วงหล่นลงในน้ำโคลน
เขายังคงรักษาร่างกึ่งย่อตัวอยู่ด้านหลังของเจ้าอ้วน ดวงตาสีอำพันเต็มไปด้วยความรู้สึกไร้สาระพิลึกพิลั่นทำนอง “พวกแกแม่งล้อฉันเล่นใช่ไหม”
หวังฝูกุ้ยเจ้าอ้วนยิ่งตกใจจนคางแทบจะหลุด เขาหันไปมองเว่ยหยวนที่ยืนนิ่งสงบอยู่บนเวที แล้วหันกลับมามองลู่ฉือ “พี่…… พี่ลู่ อธิการบดีเพิ่งพูดว่าอะไรนะ ให้พวกเราไปแข่งลีกทั่วประเทศเนี่ยนะ เมื่อเช้าเขาไม่ได้กินยาลดความดันจนเส้นเลือดในสมองแตกหรือเปล่า”
แม้แต่เซี่ยหนานจือที่ยังคงรักษ่ายืนท่าทหารมาโดยตลอด ดวงตาเย็นเยียบคู่นั้นก็ยังวาววาบด้วยประกายอันเหลือเชื่อ
หลังความเงียบสงัดชั่วครู่จบลง ทั่วทั้งสนามกีฬาพลันระเบิดเสียงฮือฮาดังลั่น
“ล้อเล่นอะไรกัน หน่วยส่งกำลังบำรุงที่เจ็ดเนี่ยนะ กลุ่มสวะที่วัน ๆ เอาแต่ซ่อมเสาไฟกับแช่เท้านั่นน่ะนะ”
“อธิการบดีบ้าไปแล้วหรือไง ให้พวกเขาไปแข่งลีกทั่วประเทศ หน้าตาของมหาวิทยาลัยซิงหัวพวกเราจะไม่เอาแล้วใช่ไหม”