เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 57 เวรเอ๊ย ดอกไม้ไฟงดงามตระการตาทั่วฟ้านั่นกลายเป็นวิชาเวทขั้นสูงไปได้
“ติ๊ง——”
เสียงระฆังปีใหม่ดังก้องกังวานในท้องฟ้ายามค่ำคืนของเมืองไป๋ซา
ดอกไม้ไฟทั่วท้องฟ้าคล้ายกำลังเฉลิมฉลองให้กับการดับสลายกลายเป็นเถ้าถ่านของผู้ได้รับพรเทพทั้งสามคนนั้น แสงไฟหลากสีสันสาดส่องลงบนใบหน้าขาวซีดของเซี่ยหนานจือ ดวงตาคู่นั้นที่เดิมทีเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็ง ในยามนี้ยังคงจับจ้องลู่ฉือเขม็งไม่วางตา ราวกับจะเจาะเสื้อคลุมทหารตัวพองหนาของเขาให้เป็นรูโหว่
บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบงันแปลกประหลาดในชั่วพริบตานี้
“แค่ก ๆ”
ลู่ฉือถูกเธอจ้องจนรู้สึกขนลุกชัน เขาไขว้มือข้างที่เพิ่งขยี้ขี้เถ้าดินปืนไปไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ใช้อีกมือหนึ่งชี้ขึ้นไปยังดอกไม้ไฟรูปดอกเบญจมาศขนาดยักษ์ที่กำลังเบ่งบานอยู่บนท้องฟ้า
“เถ้าแก่เนี้ย คุณดูสิ ฉันบอกแล้วไงว่าดอกไม้ไฟของเมืองนี้น่ะอานุภาพร้ายแรง”
เสียงของลู่ฉือแหลมสูงขึ้นแปดระดับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจประหนึ่ง “เห็นไหมล่ะ ฉันไม่ได้หลอกคุณสักหน่อย”