กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 50 สิ้นสุดภาคเรียนแรก พาคุณหนูดอกไม้งามกลับบ้านเกิดไปฉลองปีใหม่กันเถอะ
“มีข้าวให้กินไหม”
คำสามคำนี้หลุดออกมาจากปากของบุปผาบนยอดเขาสูงที่มหาวิทยาลัยซิงหัวยอมรับร่วมกัน และเป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลมรรคยุทธ์อันดับหนึ่งของเมืองเจียง อานุภาพทำลายล้างของมันไม่ได้ด้อยไปกว่าระเบิดนิวเคลียร์ขนาดจิ๋วเลยสักนิด
มือของลู่ฉือที่กำลังจับซิปกระเป๋าผ้าใบชะงักค้างอยู่กลางอากาศ
เขาเหลือบมองตั๋วรถไฟความเร็วสูงสองใบที่นั่งติดกันบนโต๊ะ แล้วหันไปมองใบหน้าของเซี่ยหนานจือที่ดูเหมือนจะเย็นชา ทว่าความจริงตรงโคนใบหูกลับแอบขึ้นสีแดงระเรื่อจาง ๆ
“เถ้าแก่เนี้ย คุณอย่าล้อเล่นน่า”