เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 43 ปรมาจารย์ด้านการเก็บกวาดสถานที่เกิดเหตุ ลู่ฉือ ต้องจัดฉากให้เป็นแก๊สระเบิด
น้ำเสียงแหบพร่าของกู้ฉางเฟิงกระหน่ำยิงใส่ลู่ฉือประหนึ่งปืนกล ดวงตาคมกริบที่ผ่านการเคี่ยวกรำมาจากกองซากศพคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังนักศึกษาใหม่ระดับ F ที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยผู้นี้ ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงดวงจิตวิญญาณของเขา
ลู่ฉือแสร้งทำเป็นหดคอพลางกลืนน้ำลายลงคอไปหนึ่งอึก
“มองหน้าตาไม่ชัด สวมหน้ากากหน้าสีแดงแบบที่เล่นงิ้วปักกิ่ง อาวุธเหรอ เขาไม่ได้ใช้อาวุธนะ ก็แค่นั้นแหละ... เพียะ ตบไปฉาดเดียว” ลู่ฉือทำท่าทางประกอบการตบหน้าอย่างออกรสออกชาติ ฝ่ามือฟาดไปในอากาศจนเกิดเสียงดังเผียะ
“แค่ตบเดียวเท่านั้น ค้างคาวเฒ่าที่ก่อนหน้านี้ยังวางก้ามโอหังตัวนั้น ไม่ทันได้สั่งเสียคำสั่งเสียไว้สักคำ ก็กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว จากนั้นจอมยุทธ์ท่านนั้นก็ ‘ฟึ่บ’ หายวับไปเหมือนผี ฉันมองไม่ทันด้วยซ้ำว่าเขาบินไปทางไหน”
ลู่ฉือตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ สีหน้ายังคงหวาดผวา “ครูฝึก งานรักษาความปลอดภัยของพวกคุณใช้ไม่ได้เลยนะ ถ้าไม่ได้จอมยุทธ์ท่านนี้ผ่านมา วันนี้พวกเราคงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่กันหมดแน่”
คิ้วของกู้ฉางเฟิงขมวดมุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นปม