เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 แค่ยืมไฟมาผิงคลายหนาว ฉู่เทียนเจียวอย่าคิดมากไปหน่อยเลย
เศษไม้หักปนเปกับกลิ่นไหม้เกรียมฉุนจมูกตลบอบอวลไปทั่วห้องหอพักอันคับแคบ
ฉู่เทียนเจียวย่ำผ่านเศษซากความพังพินาศบนพื้น ก้าวบีบกระชั้นเข้ามาทีละก้าว ดวงตาคู่นั้นของเขาที่อดหลับอดนอนจนเส้นเลือดฝอยขึ้นเต็มตาจับจ้องเขม็งไปที่เตียงของลู่ฉือ ตรงนั้นมีผ้าห่มฤดูร้อนถูกเปิดออกครึ่งหนึ่ง รอยกดทับของหมอนสองใบที่วางคู่กัน รวมถึงคราบน้ำเปียกชื้นผืนใหญ่ตรงกึ่งกลางผ้าปูที่นอนซึ่งชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิง
อนุภาคสายฟ้าในอากาศแปรเปลี่ยนเป็นบ้าคลั่งเพราะอารมณ์ของเจ้านายที่หลุดการควบคุม ประกายอาร์กสายฟ้าสีม่วงที่แล่นพล่านเฉียดผ่านผนังเป็นระยะ ทิ้งรอยไหม้เกรียมเกรียมดำเอาไว้รอยแล้วรอยเล่า
“ลู่ฉือ”
ฉู่เทียนเจียวเค้นสองคำนี้ออกมาจากซอกฟัน น้ำเสียงราวกับแฝงคมมีดน้ำแข็ง “แกทำอะไรกับหนานจือกันแน่”
เขาเห็นภาพแอบถ่ายบนเว็บบอร์ดตั้งแต่เช้าตรู่ เส้นสติในหัวก็ขาดผึงลงตรงนั้น เซี่ยหนานจือ นั่นคือบุปผาบนยอดเขาสูงที่แม้แต่อัจฉริยะฟ้าประทานระดับ SSS อย่างเขายังไม่กล้าเข้าใกล้ตามอำเภอใจ มีสิทธิ์อะไรสวมชุดนอนมาปรากฏตัวบนเตียงของไอ้สวะคนหนึ่งกลางดึกกัน