เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 ดอกไม้งามประจำมหาวิทยาลัยเอ่ยปากเลือกไอ้สวะกลางที่สาธารณะ? พี่สาวคุณป่วยหรือเปล่า
“เพื่อนนักศึกษาคนนี้ นายขวางทางไปรายงานตัวที่หน่วยส่งกำลังบำรุงของฉันน่ะ รบกวนช่วยยกเท้าหลบสักนิดได้ไหม”
เสียงของลู่ฉือไม่ดังนัก แต่บนลานกว้างที่เงียบกริบจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก มันกลับดังเข้าหูของทุกคนอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
นักศึกษาใหม่หลายพันคนต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ เจ้าหนูนี่คงไม่ได้เป็นบ้าไปแล้วหรอกนะ เผชิญหน้ากับอัจฉริยะฟ้าประทานระดับเลิศล้ำระดับ S อย่างเซี่ยหนานจือซึ่งผู้ชายทั้งมหาวิทยาลัยต่างยกย่องให้เป็นบุปผาบนยอดเขาสูง เขาถึงกับกล้ารังเกียจว่าอีกฝ่ายขวางทางเนี่ยนะ
เซี่ยหนานจือไม่ได้หลบทางให้
นางหลุบเปลือกตาลงเล็กน้อย สายตาหยุดอยู่ที่ป้ายชื่อสีเทาตรงหน้าอกของลู่ฉือซึ่งเป็นสัญลักษณ์บ่งบอก “ระดับ F” อยู่หนึ่งวินาที จากนั้นจึงเลื่อนขึ้น สบมองดวงตาสีอำพันคู่นั้นที่ดูเฉื่อยชาไปบ้างเพราะนอนหลับไม่เต็มอิ่ม
“นายคือลู่ฉือใช่ไหม” น้ำเสียงของนางเย็นเยียบ ดุจดั่งเศษน้ำแข็งที่เคาะลงบนหยก
ลู่ฉือกอดกระติกน้ำเก็บอุณหภูมิในอ้อมอกแน่นด้วยความระแวดระวัง ถอยร่นไปด้านหลังครึ่งชุ่น “ใช่แล้ว มีอะไรล่ะ ตอนนี้หน่วยส่งกำลังบำรุงถ้าไปสายแล้วจะไม่จัดสรรหอพักให้หรือไง”