178

บทที่ 178 หนีไม่พ้นพ่อต้องรู้แน่

ต่งซวงฉีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกัดฟันตัดสินใจ เขาชำเลืองมองซ้ายทีขวาที แล้วปีนขึ้นไปบนราวระเบียง ยืนตะโกนเสียงดังลั่น

“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! ท่านพ่อได้ยินหรือไม่!” อาจงซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าสะพานทางเข้าหน้าห้องโถงถึงกับนิ่งอึ้ง ไม่ได้เข้าไปห้าม เพราะในเวลานั้น ประตูห้องประชุมได้เปิดออกพอดี

กลุ่มขุนนางที่เพิ่งประชุมเสร็จเดินออกมา พอเห็นเด็กหนุ่มห้อยตัวอยู่บนราวระเบียงเหมือนลิง ก็กลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่ ต่างรีบก้มหน้าเดินผ่านไป