174

บทที่ 174 คัดลอกตำราจนมือแทบหงิก

“ยังดี ยังดี! ไม่เปียกหรอก ไปเถอะ ไปส่งงานกันก่อน แล้วค่อยกลับไปงีบในห้องเรียนสักหน่อย” ทั้งสามคนจึงเดินตามทางระเบียงคดมุ่งไปยังห้องเล็กของอาจารย์ ยังไม่ทันเดินถึง ก็ได้ยินเสียงของอาจารย์ดังลอดออกมาแต่ไกลว่า “ออกไป ยืนอยู่ข้างนอกซะ!”

พอทั้งสามเดินเข้าใกล้ ก็เห็นชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินห่อไหล่ออกมาจากในห้อง ไปยืนหงอยอยู่ตรงระเบียง ไม่ใช่ใครอื่น — ต่งซวงฉี นั่นเอง