152

บทที่ 152 งามดังดอกเบญจมาศขาว

หลังจากนั้น ต่งซวงฉีก็พูดอย่างประหลาดใจว่า

“ก็ใช่ที่พวกเราทำไม่ถูก แอบไปดูอย่างลับ ๆ มันผิดแน่ แต่เจ้าก็แปลกอยู่ดีนะ! พี่สาวเจ้าทั้งงามเจ้าก็รู้ดี แล้วเจ้าก็ยังพูดเองด้วยแท้ ๆ แต่พอหลังจากนั้น ทุกครั้งที่พูดถึงก็ทำท่าทางเหมือนคนทำผิดยังไงอย่างนั้น ข้ากับจื้ออันไม่สืบให้แน่ใจก็อึดอัดใจจนพูดไม่ออกเลย!”

สวี่ต้าจวิ้นในใจได้แต่คิด — แน่ใจหรือว่าเจ้าสองคนเข้าใจแล้วจริง ๆ ?