144

บทที่ 144 สะใจ

เขายกมือปัดพร้อมหัวเราะ “แพงเกินไปแล้ว ช่างเถิด ๆ” ว่าพลางก็หมุนตัวจะจากไป

“เฮ้! พี่ชาย อย่าเพิ่งไป ราคานี้เราคุยกันได้!” เจ้าของร้านดอกไม้รีบวิ่งมาดึงแขนไว้

สวี่ชุนซานชะงักเท้า “เช่นนั้นเจ้าว่ามา จะให้ราคาที่พอใจเท่าไร?”

เจ้าของร้านกลอกตาไวราวลูกหนู “เห็นแก่ที่พี่ชายตั้งใจจะซื้อจริง ๆ เช่นนั้นข้าขาดทุนขายให้เลยก็ได้ เอาแค่ร้อยห้าสิบเหวินพอ!”

“สิบเหวิน!”