090

บทที่ 90 แนะนำตัว

สวี่ต้าจวิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง ความทรงจำที่ฝังอยู่ในร่างทำให้เขาเอ่ยต่อโดยไม่รู้ตัว “เมื่อรู้จักหยุด จึงจะมีความมั่นคง เมื่อมั่นคงแล้ว จึงอาจสงบ เมื่อสงบแล้ว จึงอาจร่มเย็น เมื่อร่มเย็นแล้ว จึงอาจใคร่ครวญได้ เมื่อใคร่ครวญแล้ว จึงอาจบรรลุผลได้”

อาจารย์ฟางกล่าวต่อ “ยากจนแต่ไม่ประจบมั่งมีแต่ไม่เย่อหยิ่ง เป็นเช่นไร?”

สวี่ต้าจวิ้นตอบว่า “ท่านปราชญ์กล่าวว่า: พอใช้ได้ แต่ยังไม่อาจเทียบกับผู้ที่ยากจนแล้วสุขใจ มั่งมีแล้วยังประพฤติตามขนบธรรมเนียมได้”