070

บทที่ 70 ส่งเรียนต่อ

แน่นอนว่าผู้เฒ่าสวี่มิได้กลับมือเปล่า เขาเอะใจอยู่ในใจ ใช้เงินไปเพียงห้าตำลึงซื้อของกำนัลมาแท้ ๆ แต่ตอนกลับกลับได้ของติดมือมานับไม่ถ้วน คิดแล้วก็ช่างได้กำไรนัก เห็นของเต็มล้นเกวียนเสียจนคล้ายคนออกเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง แต่เมื่อเห็นว่าน้องเขยมีน้ำใจจริง มิได้คิดเล็กคิดน้อย ผู้เฒ่าสวี่ก็เพียงยิ้มรับไว้ในใจ คิดเพียงว่า วันหน้ายังอีกยาว ของตอบแทนย่อมต้องมีคืนแน่นอน