064

บทที่ 64 เตรียมพบญาติ

หลายครั้งที่มีคนมารับจ้างงานแล้วจากไป จนบัดนี้ ผู้ที่ยังเหลือรวมตัวอยู่ใต้กำแพงเตี้ย ๆ นั้น ล้วนแต่เป็นพวกผู้ลี้ภัยทั้งสิ้น สภาพเช่นนี้ แม้ไม่ต้องพูดอะไรก็รู้ชัด ใครจะโง่จนดูไม่ออกกันเล่า สวี่ชุนเหอถอนหายใจเบา ๆ “เขาว่ากันว่าไม่รังเกียจผู้ลี้ภัย แต่คนเราน่ะ จะให้เปิดใจรับคนนอกง่าย ๆ มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ”

สวี่ชุนซานยองกายลงอย่างสบาย ๆ กางขาออก พูดไปพลางเคี้ยวหญ้าในปากไปพลาง “พี่ใหญ่ ไม่ต้องร้อนใจนักหรอก รอไปเถอะ สักพักก็ต้องมีงานเข้ามาเองแหละ”