028

บทที่ 28 กินรากไม้

แต่ในสภาพเช่นนี้ เฮ้อ…ก็ได้แต่ให้นางคิดตกด้วยตนเองเท่านั้น เสียงสะอื้นนั้นยังคงมีอยู่ เพียงแต่กดกลั้นจนเล็กน้อยที่สุด เพื่อไม่รบกวนผู้อื่น หากมิได้อยู่ใกล้ก็แทบไม่ได้ยิน สวี่ชุนซานกับสวี่ต้าจวิ้นก็พอใจตรงกัน คนหนึ่งใช้ตา อีกคนใช้หู ต่างเฝ้ามองเฝ้าฟังรอบทิศ คอยสอดส่องหาน้ำ เสียงสะอื้นแผ่วเบานั้นคงอยู่ราวสองกะจิต สุดท้ายเจ้าของเสียงคงอ่อนล้า จึงค่อยๆ เงียบหายไป แทนที่ด้วยเสียงกรนแหลมเล็ก

……