023

บทที่ 23 เป็นผู้ชายต้องเสียสละ

คนเรานั้นหากไม่เห็นก็มักไม่คิดมาก แต่ถึงไม่ใช้ตา ก็ยังมีหูอยู่ดี สองวันที่ผ่านมา สิ่งที่ได้ยินด้วยหูกลับเต็มไปด้วยเรื่องราวลับล่อชวนกังวลเกินไปนัก ใจเขาจึงเหนื่อยล้าเหลือเกิน สวี่ชุนซานถือวอวอโถวกลับมา ยื่นให้บุตรชายชิ้นหนึ่ง เห็นสีหน้าเขาเหม่อลอย จึงเอ่ยว่า “ทำอะไรอยู่น่ะ หิวจนโงนงงไปแล้วหรือ? รีบกินเถิด ย่าเจ้าสงสารเจ้า จึงแยกให้เจ้าชิ้นหนึ่งเต็ม ๆ” สวี่ต้าจวิ้นคืนสติ แต่ยังฟังไม่ทันถนัดนัก ก็เผลอยื่นมือรับวอวอโถวมาไว้ก่อน ครั้นแล้วกลับรู้สึกถึงสายตาร้อนแรงสายหนึ่ง รีบเงยหน้าขึ้น เห็นบิดากำลังจ้องเขาเขม็ง