018

บทที่ 18 หนึ่งหูทิพย์ หนึ่งตาทิพย์

สวี่ต้าจวิ้นกลอกตา “ท่านพ่อ พูดมาตั้งมากมาย ปากไม่แห้งบ้างหรือ? พูดเหมือนกับว่าข้าจะเป็นคนตัดสินได้เองว่าที่ไหนมีน้ำหรือไม่อย่างนั้นแหละ จะให้ได้ยินตรงไหนก็ได้ยินตรงนั้นรึ?”

สวี่ชุนซานถลึงตาใส่ “ไอ้เด็กไม่เอาไหน เจ้าจะมีหูวิเศษฟังได้พันลี้ไปทำไมกัน หากมาอยู่กับเจ้าแล้วไร้ประโยชน์เช่นนี้ เอามาให้ข้าดีกว่า เสียของจริง ๆ” สวี่ต้าจวิ้นเบ้ปาก ไม่อยากต่อล้อต่อเถียง รีบเอาห่อสัมภาระมาหนุนนอนแล้วหันหลังจะนอนทันที

“เฮ้ย!” สวี่ชุนซานโมโหจนเลือดขึ้นหน้า คิดจะลุกขึ้นไปฟาดสักฉาด แต่ก็เกียจคร้านเกินกว่าจะเสียแรง