015

บทที่ 15 ใจล้า กายล้า จิตใจก็ล้า

ท่านย่าสวี่เดินไปพลาง หันกลับไปมองพลาง สามก้าวหันกลับที น้ำตาก็ยังอดไม่ได้ที่จะไหลริน

ผู้เฒ่าสวี่มิได้พูดมากนัก เพียงกล่าวว่า “ชุนสี่ย่อมมีทั้งสามีและบุตรชาย เราฝืนใจนางมิได้ หากมีวาสนากัน วันหนึ่งก็จักได้พบพานกันอีก”