กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 218 บุกสุสานยามวิกาล
เจียงเฉิงเดินอยู่บนถนนภูเขาตามลำพังในยามดึก
แสงจากไฟฉายส่องได้เพียงพื้นที่เล็ก ๆ ด้านหน้า รอบกายมีแต่ความมืดมิดไร้ขอบเขต
และที่นี่เงียบจนน่ากลัว ไม่มีเสียงแมลงหรือนกร้องก็แล้วไป แม้แต่ลมก็ยังไม่มี ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าของตัวเอง
ผืนป่าทั้งผืนดูราวกับตายไปแล้ว มีเพียงคนเป็นคนเดียวที่เดินฝ่าเข้าไปในนั้น
เวลาดินกลางคืน สิ่งที่ห้ามที่สุดคือคิดฟุ้งซ่าน ความกลัวจะขยายออกไปอย่างไร้ขีดจำกัดตามจินตนาการ
เจียงเฉิงมองตรงไปข้างหน้า พยายามไม่มองความมืดมิดอันเงียบตายรอบกาย เพื่อป้องกันจิตใจถูกรบกวน