เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 305 คฤหาสน์เสี่ยวเหยา
ขบวนรถแล่นไปตามเส้นทางคดเคี้ยวบนภูเขาอยู่เกือบหนึ่งชั่วโมง ค่อย ๆ ห่างไกลจากความอึกทึกของตัวเมือง
ทิวทัศน์สองข้างทางเปลี่ยนจากอาคารทันสมัยกลายเป็นป่าดิบชื้นอันเขียวชอุ่ม กลิ่นอายของหญ้าและดินที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้รู้สึกสดชื่นผ่อนคลาย
ในที่สุด ขบวนรถก็หยุดลงหน้าประตูสีดำบานใหญ่หนาหนักที่สร้างจากโลหะผสมชนิดพิเศษ
สองข้างประตูคือรั้วกำแพงสูงห้าเมตรที่ทอดยาวออกไปอย่างไร้จุดสิ้นสุด บนยอดกำแพงเต็มไปด้วยตาข่ายไฟฟ้าที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าและเซนเซอร์อินฟราเรด
หน้าประตูไม่มีป้อมยาม มีเพียงกล้องความละเอียดสูงที่ซ่อนอยู่ในแนวป่า คอยจับจ้องผู้มาเยือนราวกับสายตาของพญาอินทรี
รถของซุนเซิ่งจอดอยู่คันหน้าสุด ระบบประจำรถส่งสัญญาณยืนยันตัวตนออกมาโดยอัตโนมัติ
ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูโลหะผสมหนักหลายสิบตันก็เลื่อนเปิดออกสู่สองข้างอย่างเงียบเชียบท่ามกลางเสียงกลไกที่ทำงานอย่างแผ่วเบา เผยให้เห็นถนนกว้างขวางที่ปูด้วยหินบะซอลต์สีดำซึ่งทอดตัวยาวเข้าสู่ภายในคฤหาสน์
เมื่อขบวนรถแล่นเข้าสู่ประตูอย่างช้า ๆ หญิงสาวทุกคน ไม่ว่าจะเป็น “คนเก่า” ที่พอจะรู้เรื่องความมั่งคั่งของซุนเซิ่งมาบ้าง หรือ “คนใหม่” ที่เพิ่งเข้ามา ต่างอดไม่ได้ที่จะมองผ่านหน้าต่างรถ สำรวจสถานที่ซึ่งกำลังจะกลายเป็นบ้านหลังใหม่ของพวกเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น