กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 142 ตอบแทนสังคม
“คิดถึงพวกท่านครับ เลยกลับมา” เขาตบหลังมารดาเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองบิดาที่แม้ริมฝีปากจะสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น แต่ก็ยังพยายามทำตัวให้สงบนิ่ง “ท่านพ่อครับ ผมกลับมาแล้ว”
บิดาพยักหน้าแรง ๆ ยกมือขึ้นเช็ดหางตา เสียงแหบพร่า “กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว...”
คืนนั้น ซุนเซิ่งไม่ได้พูดคุยเรื่องการแข่งขันหรือภาพยนตร์เลยแม้แต่น้อย
เขาเพียงทำตัวเหมือนเด็กธรรมดาคนหนึ่ง กินอาหารฝีมือมารดาที่อร่อยยิ่งกว่าร้านมิชลินสตาร์ใดในโลกอย่างเอร็ดอร่อย พร้อมฟังบิดาเล่าเรื่องสัพเพเหระของเพื่อนบ้านอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ความรักความผูกพันที่เรียบง่ายและห่างหายไปนานนี้ คือชุดเกราะที่แข็งแกร่งที่สุดในใจของเขา