กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 42 นรกยี่สิบสี่ชั่วโมง
หลี่จิ่งเลี่ยงและจางเถี่ยเฉวียนเห็นซุนเซิ่งอย่างชัดเจน พวกเขาเดินฝ่ากลุ่มนักข่าวที่กำลังโกลาหลตรงเข้ามาหาด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง
นี่เป็นการพบกันครั้งแรกระหว่างซุนเซิ่งกับพวกเขา
ไม่มีการทักทายที่ยืดยาว หลี่จิ่งเลี่ยงยื่นมือใหญ่ราวกับพัดใบตาลของเขาออกมา แล้วคว้ามือซุนเซิ่งไว้แน่นพร้อมกับเขย่าอย่างแรง
“ซุนเซิ่ง! ฉันหลี่จิ่งเลี่ยง!” เสียงตะโกนอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาเต็มไปด้วยความเปิดเผยและห้าวหาญแบบชายชาวเหนือ “ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงสักที! นายทำเอาพวกเราคนจีนหน้าบานจริงๆ!”
คำพูดของเขาเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยการยอมรับและความตื่นเต้นที่ออกมาจากใจจริง
จางเถี่ยเฉวียนที่อยู่ข้างๆ ดูสุขุมกว่ามาก เขามองซุนเซิ่งด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความชื่นชมและความรู้สึกในฐานะรุ่นพี่ที่กำลังพิจารณารุ่นน้อง
“ฉันจางเถี่ยเฉวียน” เขาเป็นฝ่ายยื่นมือออกมาก่อน “ทุกแมตช์ของนาย ฉันดูหมด ชกได้ดีมาก ดีจริงๆ”
ในฐานะคนแรกที่กล้าเสี่ยง จางเถี่ยเฉวียนรู้ซึ้งดีว่าการจะยืนหยัดในป่าที่โหดร้ายแห่งนี้มันยากลำบากเพียงใด
เขามองซุนเซิ่งที่อยู่ตรงหน้า ราวกับได้เห็นความหวังของวงการต่อสู้จีน