Chapter 0030

ตอนที่ 30 กลับบ้านเกิด

เครื่องบินร่อนลงจอดที่สนามบินอย่างนุ่มนวล

ซุนเซิ่งมองผ่านหน้าต่างเครื่องบินไปยังป่าเหล็กกล้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา หัวใจของเขากลับเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

สองปีแล้ว

เจ็ดร้อยกว่าวันคืนเต็ม ๆ

ในที่สุดเขาก็กลับมาแล้ว

“ซุน เราจะออกทางช่องทางวีไอพีโดยตรง คนจากบริษัทเอเจนซี่จะมารอรับเราข้างนอก ผมแจ้งไว้แล้ว ทุกอย่างต้องเป็นไปอย่างเรียบง่าย”

เดวิด เฉินกำชับด้วยภาษาจีนที่ยังไม่คล่องแคล่วนักขณะจัดเนกไทสูทของตน

ซุนเซิ่งพยักหน้า สวมแว่นกันแดดและหมวกเบสบอล ก่อนจะเดินตามหลังเดวิดลงจากเครื่องบิน

พวกเขาคิดว่านี่จะเป็นการกลับบ้านอย่างเงียบเชียบ