0147

⬢⬢⬢

ตอนที่ 147 เส้นทางที่ผู้ชายเติบโตแล้วควรเดิน

“เฉินเจียงเหอ ที่นี่คือมหาวิทยาลัยจงซาน นายทำตัวอวดดีขนาดนี้ ไม่กลัวฉันเรียกคนมาอัดนายหรือไง?”

ก่อนที่เฉินเจียงเหอจะเดินจากไป หลี่หงเหวินยื่นมือมาแตะไหล่เขา

ช่วงที่เขาพูดประโยคนี้ น้ำเสียงดังมาก และพอสิ้นเสียงพูด บรรดาสมาชิกสภานักศึกษาที่อยู่ไม่ไกลก็เดินเข้ามาล้อมไว้ทันที

มหาวิทยาลัยกลุ่ม 985 แทบไม่ค่อยเกิดเหตุทะเลาะวิวาท แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีเพราะที่ไหนมีคน ที่นั่นย่อมมีเรื่องราว การแย่งชิงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ในตอนนั้นเอง เจียงอี้ซูที่นั่งรอเฉินเจียงเหออยู่อย่างสงบเงียบที่หน้าชานมไข่มุกใกล้ๆ ก็เด้งตัวลุกขึ้นยืน แล้วรีบหยิบโทรศัพท์ดนตรีบีบีเคเครื่องใหม่ที่เพิ่งซื้อช่วงปิดเทอมฤดูหนาวออกมาเตรียมจะโทรแจ้งตำรวจ