0100

⬢⬢⬢

ตอนที่ 100 เฉินเจียงเหอ: ผมยังขาดเลขาสักคน หลินซือฉี: งั้นฉันทำเอง

เฉินเจียงเหอนำทีมออกไปวิ่งหางานด้วยตัวเอง ย่อมไม่เหน็ดเหนื่อยวิ่งวุ่นทั้งวันเหมือนหลี่จวิ้น ที่สุดท้ายแล้วกลับมือเปล่า ไม่แม้แต่จะได้ร้านค้าที่แสดงความสนใจมาสักราย

บรรดาร้านค้าในหมู่บ้านสือไผนี้รับมือได้ยากจริง ๆ เพราะเจ้าของแผงอาหารหลายรายเป็นคนท้องถิ่นดั้งเดิม การศึกษาน้อย และพูดภาษาจีนกลางได้ไม่ค่อยดี พนักงานขายที่พูดภาษากวางตุ้งไม่ได้หากสื่อสารกับพวกเขาจะเสียเปรียบมาก

แต่เฉินเจียงเหอ เย่เสี่ยวหรง และพนักงานขายอาวุโสอีกหกคนจากเขตไห่จูล้วนเป็นชาวกว่างตงที่พูดภาษากวางตุ้งได้ การสื่อสารจึงแทบไม่มีอุปสรรค บางครั้งยังหยอดมุขตลกหรือเล่าเรื่องแปลก ๆ มาทำให้เจ้าของร้านเหล่านั้นหัวเราะร่า จนตกลงเป็นร้านค้าที่แสดงความสนใจได้อย่างผ่อนคลายและมีความสุข