กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 367 นี่ใคร?
หลังจากคุยธุระเสร็จ เสี่ยวตี้เป่าก็กอดพลั่วของตัวเองไว้แน่น พอเงาบนหัวหายไป เขาก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ
“ฟู่ว——”
เสี่ยวตี้เป่าคิดในใจ
แม้แขกคนนี้จะมาบ่อย และเขาก็คุ้นเคยกับอีกฝ่ายเป็นอย่างดี แต่ไม่รู้ทำไม ทุกครั้งที่ได้คุยด้วย เสี่ยวตี้เป่าถึงรู้สึกกดดันมหาศาลขนาดนี้
ทุกครั้งที่แขกคนนี้เอ่ยปาก——
“เถ้าแก่ เหรียญรถ”
“เถ้าแก่ ข้าว”
“เถ้าแก่ กับข้าว”
“เถ้าแก่ หมดแล้ว”