เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 317 บะ บินแล้ว?!
“พวกแก มาทำงานกันได้แล้ว!”
ชายวัยกลางคนสวมแจ็กเก็ตหนังที่คาบมวนบุหรี่ตบไหล่ชายหนุ่มข้าง ๆ ที่สวมเสื้อเชิ้ตผ้าขี้ริ้วเรียบ ๆ ที่ติดกระดุมกลาง
ถูกตบหัวเข้าให้ชายหนุ่มสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นความอำมหิตบนใบหน้าของชายวัยกลางคน เขาก็เก็บสายตากลับมาอย่างไม่เต็มใจพลางเอ่ยปาก “รับทราบครับ”
ชายวัยกลางคนหัวเราะพลางหรี่ตา เขาเห็นความไม่พอใจบนใบหน้าของเจ้าเด็กนั่น แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ
ไอ้เด็กพวกนี้มีถมไป
เพิ่งมาถึงท่าเรือแห่งนี้ยังไม่ทันเรียนรู้หลักการเป็นคน
หลังจากสบถในใจเบา ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง “หัวหน้า ผมเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่างแขวนอยู่บนเสากระโดงเรือลำนั้น ดูเหมือนจะเป็นก้อน... เอ้อ ผ้าขี้ริ้วครับ?”
“ผ้าขี้ริ้ว?”
ชายวัยกลางคนโบกมืออย่างหงุดหงิดโดยไม่คิดว่าเป็นเรื่องสำคัญอะไร