เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 144 อิจฉาจนได้เรื่อง
แค่ดูจากท่ายืนก็รู้แล้วว่าคนที่เดินเข้ามาแข็งแกร่งจนน่ากลัว
ราชาป่ามีสีหน้าซับซ้อนอย่างยิ่ง—
ตั้งแต่เล็กจนโต เขาก็ถือเป็นเด็กแสบระดับมารน้อยจุติในสายตาคนอื่น ถ้าจะให้เปรียบก็คงเป็นประเภทเดียวกับเติ้งเชา โตมาขนาดนี้แทบไม่มีอะไรที่เขาเคยกลัว ต่อให้ถูกลากเข้ามาในเกมเฮงซวยนี่ นอกจากลนลานไปบ้างในช่วงแรก เขาก็แทบไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวหรือหวั่นเกรงอะไรเลย
แต่—
นี่เป็นครั้งแรกที่ราชาป่ารู้สึกได้ว่า มนุษย์ด้วยกันกลับแผ่แรงกดดันที่ยากจะบรรยายออกมาได้
ราวกับว่าถ้าเขากล้าขยับสุ่มสี่สุ่มห้า วินาทีถัดไปก็คงตายอยู่ตรงนี้
สมแล้วที่เป็น…
“เฟรนช์ฟรายขี้เศร้า] สินะ…
ขณะที่ราชาป่ารู้สึกหวั่นเกรง จู่ ๆ อารมณ์บางอย่างก็ผุดขึ้นมาในใจเพียงเล็กน้อย แม้มันจะหายวับไปอย่างรวดเร็ว แต่เขามั่นใจมากว่านั่นน่าจะเป็นความรู้สึกที่เรียกว่าผิดหวัง