กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 กลไกแรกของดันเจี้ยน
วันรุ่งขึ้น
เสียงฝนกรดสาดซัดมาจากเบื้องบน เสียงดังแปะหนึ่งครั้ง เพดานถูกกัดกร่อนจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ แสงที่ไม่สว่างมากนักส่องลงมาจากด้านบน เจียงอี้หรี่ตาลงและตื่นขึ้น
ผ่านไปเพียงวันเดียว ใบหน้าของเจียงอี้ดูเหมือนคนที่มีอายุมากขึ้นสิบปีอย่างนั้น
ตอนนี้เขากำลังห่อตัวอยู่ในผ้าห่มเก็บอุณหภูมิ เหมือนกับนักเดินทางที่เดินเท้าเข้าไปในทิเบตไม่มีผิด
“...ฟ้าสว่างแล้วเหรอ?”
เจียงอี้รู้สึกมึนงงเล็กน้อย เสียงของเขาแหบพร่าลงนิดหน่อย
ต้องยอมรับเลยว่า เสียงฝนในยามค่ำคืนเป็นไวต์นอยส์ตามธรรมชาติที่ดีเยี่ยม ไม่นานนัก เจียงอี้ที่ปราบมอนสเตอร์มาทั้งวันก็จมลงสู่ห้วงนิทราและนอนหลับไปอย่างสนิท