กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 242 ความเมตตามีขอบเขต
“ซ่งจิ่นซิ่ว เจ้าจะทำอะไร หยุดมือ... ธิดาเทพหยุดมือนี่ เจ้าคนหน้าซื่อใจคด... เจ้าคนถ่อย เจ้าหยุดมือเดี๋ยวนี้ เจ้าคิดจะทำลายล้าง... สรรพชีวิตในโลกขนาดเล็กมากมายเพียงนี้เชียวหรือ
หากข้าตาย โลกขนาดเล็กเหล่านี้ย่อมต้องถูกฝังร่วมไปด้วย เจ้าก็คือพวกเห็นคนตายแล้วไม่ช่วย ไม่สิ เจ้ามันก็คือเพชฌฆาต เจ้าที่เป็นเช่นนี้ กับ... ข้า จะต่างอะไรกันเล่า”
เฟิ่งเยียนหลัวส่งเสียงกรีดร้องแหบโหยขาดเป็นห้วง ๆ อย่างสุดกำลังอยู่ท่ามกลางเพลิงกรรม
ซ่งจิ่นซิ่วกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ไม่ เจ้าเข้าใจผิดอีกแล้ว ข้ากับเจ้าไม่เหมือนกัน นี่ของข้าไม่ใช่ความพินาศ แต่ยังคงเป็นการกอบกู้!”
เฟิ่งเยียนหลัวจำต้องตาย แม้จะต้องแลกด้วยสรรพชีวิตของโลกขนาดเล็กเหล่านี้ก็ตาม